Cywilizacja nr 25 "O szczęsciu"

Czy pamiętają Państwo Bajkę Henryka Sienkiewicza, bodaj najkrótszy, liczący zaledwie 36 wersów druku, utwór autora Trylogii? Owa literacka miniaturka w szczególny sposób koresponduje z niniejszym, 25 numerem „Cywilizacji” poświęconym szczęściu i mogłaby posłużyć jako jego motto. Bajka opowiada o tym, jak przy kolebce nowo narodzonej księżniczki zebrały się wróżki ze swymi cudownymi darami, mającymi zapewnić jej szczęście na całe życie. Pierwsza z wróżek obdarzyła malutką cudowną twarzą, druga dała jej zachwycające oczy, trzecia – wysmukłą postać, czwarta – wszelkie skarby ukryte w ziemi. Na koniec odezwała się królowa wróżek: „Piękność ludzi i kwiatów więdnie. Urocze oczy gasną wraz z młodością, (...) a wiatr pochyla wysmukłe postaci. Złota kto nie rozdziela między ludźmi, ten budzi ich nienawiść, a kto je rozdzieli, temu pustka zostaje w skrzyni. Przeto nietrwałe są wasze dary. (...) Ja jej dam dobroć. Słońce jest wspaniałe i jasne, ale gdyby nie ogrzewało ziemi, byłoby tylko martwo świecącą bryłą. Dobroć serca jest tym, czym ciepło słońca: ona daje życie. Piękność bez dobroci jest jako świątynia bez bóstwa. Oczy mogą podziwiać taką świątynię, ale dusza nie znajdzie w niej ukojenia. Bogactwo bez dobroci jest tylko ogniem, który pali i niszczy (...). Wiedzcie, że wasze dary mijają, a dobroć trwa: jest ona jak źródło, z którego im więcej wody wyczerpiesz, tym więcej ci jej napłynie”
Podobne przesłanie, tyle że nie w konwencji baśniowej utrzymane lecz zawierające się we wnikliwych rozważaniach filozoficznych, znajdą Państwo w prezentowanych na naszych łamach artykułach pióra m.in. ks. B. Czupryna i ks. M. Dziewieckiego, dr B. Kiereś i dr I. Chłodnej. Autorzy ci przypominają, o konieczności rozróżniania między tym, co potocznie zwykło się nazywać „szczęściem” (a jest zaledwie przelotną przyjemnością natury zmysłowej lub doraźną satysfakcją z dóbr materialnych, sukcesów zawodowych itp.), a szczęściem prawdziwym, nieprzemijającym, jakie daje oparta na miłości Boga i bliźniego szlachetność duszy, do której człowiek zmierza drogą Dobra, Prawdy i Piękna.
Cennym i interesującym dopełnieniem tych rozważań są materiały przybliżające refleksje o szczęściu myślicieli epoki starożytnej: Platona i Arystotelesa, uczonych XX-wiecznych: W. Tatarkiewicza i M. Grzywak-Kaczyńskiej oraz Adhortacji apostolskiej Pawła VI Gaudete in Domino.
Ponadto w numerze m.in.: prezentacja doktryn o szczęściu obecnych w głównych niechrześcijańskich religiach świata, artykuł demaskujący zło, jakie niesie ruch New Age, który uważa się za przewodnika ludzkości w drodze do szczęścia, kilka skłaniających do przemyśleń felietonów i stałe rubryki oraz publikacje cykliczne również ludzkiemu szczęściu poświęcone.
Wszystkie anonsowane tu teksty poprzedza biografia niedawno zmarłego, blisko związanego z naszym periodykiem i Fundacją Servire Veritati, świętej, nieodżałowanej pamięci Ojca Profesora Mieczysława Alberta Krąpca. Ten wybitny filozof pisał w eseju Moralność spełnieniem dobra: „Wraz z obudzeniem się naszego poznania, naszego rozumu, od razu odzywa się w nas pragnienie szczęścia jawiące się jako pragnienie dobra. A pragnienie dobra i szczęścia jest niczym innym, jak jeszcze nieuświadomionym – ale mającym być uświadomionym – pragnieniem samego Boga, osiągnięcia Go i nieodwracalnego zjednoczenia się z nim”.
Niech ta wspaniała i mądra refleksja towarzyszy przy lekturze naszego pisma, która – w co chcielibyśmy wierzyć – pozwoli Państwu usystematyzować (a być może, również zrewidować) swoje własne myśli o szczęściu.
REDAKCJA